DE OGLALA-HERDENKING EN LEONARD PELTIER (voorjaar 2006)

 De Oglala-herdenking is een jaarlijkse gebeurtenis die de schietpartij herdenkt die plaatsvond in 1975 op de Jumping Bull boerderij in Oglala, Zuid Dakota in Amerika. Hierbij overleed een lid van de Amerikaans Indiaanse Beweging, Loe Stuntz Killsright, en de FBI agenten Williams en Coler. Leonard Peltier werd vervolgens veroordeeld en kreeg een straf van twee maal levenslang in een staatsgevangenis.

Dit is het 30^ste jaar dat Leonard onschuldig gevangen zit.

De gewelddadige aanval op het Lakotavolk werd duidelijk zichtbaar sinds de slachting van Chief Bigfoot’s Hohwo-ju (Minneconjou)-volk in december 1890 in Wounded Knee. Sindsdien heeft de regering van de Verenigde Staten soortgelijke campagnes georganiseerd vanaf het midden tot het eind van de 19^de eeuw in het Lakota Treaty-gebied. Deze campagnes leidden tot gevoelens van grote verslagenheid aan de kant van de Lakota-Indianen en begonnen hun crises van historisch onopgeloste diepe pijn. Op 27 Februari 1973 vroegen Oglala Dakato ouderen en chiefs en aanvoerders aan leden van de Amerikaans Indiaanse Beweging (AIM = American Indian Movement) om leiding te geven in Wounded Knee om de mensen te bevrijden en te openen voor een andere manier van denken en positieve verandering. Op die dag hield the AIM hoorzittingen in de Calico gemeenschap. Ze legden hier meer dan 1000 uitspraken vast van het Oglala Dakotavolk over mishandeling door corrupte locale en landelijke ambtenaren. Na dit gebeuren in 1973 werden AIM aanhangers en leden van het Oglala Dakotavolk vermoord of mishandeld in wat eigenlijk een door de Verenigde Staten geleide oorlog was tegen het reservaat.

De schietpartij in 1975 op de Jumping Bull boerderij tussen FBI-agentne en het door Leoard Peltier geleide AIM-kamp werd gevolgd door meer aanvallen op de Lakotavolken. Nadat Leonard Peltier in 1976 gevangen gezet werd en meer dan 60 AIM-aanhangers hun leven verloren op het Pine Ridge Indianenreservaat in Zuid Dakota, hebben de Oglala Lakota een hoog niveau van traumatische stress geleden. De verslagen van twintig jaar door de Amerikaanse census tonen aan hoeveel stress er gepaard gaat met de armoedige condities op het reservaat. De extreme armoede daar leidt tot diep lijden van de bevolking. Hoewel dit gegeven geen indruk maakt  op de Amerikaanse regering, heeft de internationale gemeenschap hier wel aandacht aan gegeven. Ook de toekomstige generaties van de Lakotavolken moeten hier aandacht aan blijven geven, omdat ze bestemd zijn als de toekomstige leiders in de strijd voor overleving van onze manier van leven.

Op de 25^ste  herdenking van het bekende ‘incident in Oglala’ in het jaar 2000, ging op locaal niveau de Lakota Studenten Alliantie samen met de AIM-ondersteuningsgroep om een comité te vormen voor de verdediging van de belangen van de oorspronkelijke Amerikanen. Ook zetten ze zich in voor Peltier.

Wij voelen dat onze wonden en lidtekens zullen helen als we zelf de methodes van genezing laten zien. We willen daarom vormen van alternatief rechtspreken aanmoedigen en traditionele en moderne methoden van duurzaam leven bevorderen. Op het Pine Ridge reservaat is er de mogelijkheid om al deze vormen en methoden uit te werken. Dit hebben we dus bereikt in onze strijd om de gebeurtenissen te herdenken die leidden tot de gevangenzetting van Peltier en met onze pogingen het historisch onopgeloste leed van onze mensen te verzachten. We hebben de hulp nodig van onze Ouderen, onze Aanvoerders en onze Tiyospayes (traditionele families) om dit proces voort te kunnen zetten. Ook hebben we de hulp nodig van internationale en nationale gemeenschappen voor onze jaarlijkse campagnes.

 

BERICHT VAN LEONARD PELTIER (6-3-2006)

 Gegroet alle leden van mijn familie.

Ik zeg familie omdat we allemaal op de een of andere manier aan elkaar verwant zijn. Ieder jaar doe ik uitspraken betreffende het Oglala-incident of the verjaardag van mijn gevangenneming. Soms als ik in mijn cel zit en door mijn brillenglazen kijk dan nemen ze niet langer de mist weg zoals ze eerder wel deden. Ik denk na over de levens die ik achter deze muren geleefd heb. Soms is het voor een gevangene alsof je vrienden en familie dood zijn. Het enige verschil is dat je soms met ze kunt praten en soms ontmoet je ze.

Ik heb in mijn leven geprobeerd om in de wereld iets ten goede te veranderen. Soms bedankt iemand me voor iets waar ik bij betrokken was. De grootste vreugde ervaar ik als iemand me vertelt dat iets wat ik gezegd of gedaan heb hun geïnspireerd heeft om van de wereld een betere plek te maken.

In mijn jeugd vond ik het moeilijk om mijn diepere gevoelens uit te drukken. Na vele jaren waarin ik veel vrienden en verwanten ben kwijtgeraakt die me dierbaar waren, ben ik de gelegenheid gaan koesteren die ik heb om tot jullie te spreken, zij het dat dit alleen per brief of iets dergelijks kan.

Dit is de tweede uitspraak die ik vandaag schrijf. Mijn eerste was meer politiek van aard, maar nu ik erover nadenk besef ik dat de meesten van jullie dezelfde kranten lezen en dezelfde televisiekanalen ontvangen als ik. Als je 30 bent kun je je nauwelijks voorstellen dat je dood kunt gaan. Als je 61 bent dan weet je dat dit heel goed mogelijk is en op ieder moment kan gebeuren. Dit gezegd hebbende wil ik een paar woorden spreken van hart tot hart.

Zoek de Schepper in alles wat je doet. Geniet van de tijd die je samen hebt. Ontwikkel je persoonlijke zelfdiscipline want dat is de sleutel tot alle succes. Ontwikkel een gevoel van geluk dat niemand weg kan nemen. Ontwikkel wie je bent en blijf trouw aan je hogere zelf en je integriteit zal een inspiratie voor anderen zijn. Laat je kracht zien indien nodig, zelfs als dit moet in vriendelijkheid en nederigheid. Spreek over anderen in privé net zo als je doet in het openbaar. Doe je best het goede te vinden in alle mensen en sta op en spreek uit tegen het verkeerde. Respecteer de aarde waarop je staat. Veel delen van Moeder Aarde zijn gevangen in beton en staal. Doe je best om de inspiratie van de Schepper te herkennen en vermijd het te luisteren naar je eigen verzinsels, speciaal als je verleid wordt om je hogere idealen op te geven. Wees er nooit te trots voor om je fouten te erkennen en wees nooit te bang om op te staan voor wat je weet wat juist is. Verwacht niet dat je het leven je ongekwetst zal laten alleen maar omdat je je best deed het juiste te doen.

Bovenal, verlies niet je gevoel voor humor, zelfs als er ten koste van jezelf gelachen wordt.

Het leven is een leerplaats. Het bestaan is voor eeuwig. Uitdagingen zijn alleen uitdagingen omdat het leven je de gelegenheid gegeven heeft om te groeien in een gebied waarin je bang of zwak bent. Misschien heb ik teveel gezegd, niet? Ik wil jullie allen bedanken dat jullie aan mij denken. Vooral wil ik diegenen bedanken die ervoor gekozen hebben van deze wereld een betere plek te maken.

Ik weet niet of we allen dezelfde vaardigheden of mogelijkheden hebben en ik weet uit ervaring en uit de geschiedenis dat er altijd mensen zullen zijn die anderen onrecht aandoen. Ik weet dat dit in het verleden zo was en dat dit in de toekomst door zal gaan. Maar ik weet ook dat als onze harten aangeraakt zijn om dit te doen, we ieder op onze eigen manier en in onze eigen tijd deel uit moeten maken van de genezing van ziekten zoals hebzucht, begeerte voor rijkdom en de verwoesting van de natuur. Deze ziekten bedreigen de hele mensheid. We kunnen dit noch als eenling noch als groep stoppen, maar we kunnen het zeker vertragen. Bid tot de Schepper om zijn interventie.

Werkelijk ik houd van jullie en jullie zijn in mijn gebeden.

Dertig jaar geleden, op 6 februari of 6 maart was ik nauwelijks in staat zulke gevoelens uit te drukken. Ik dank jullie voor jullie geduld, jullie tijd, jullie ondersteuning en jullie loyaliteit en daarvoor dat ik dit bestaan samen met jullie mag delen. Zoals iemand zei: we klimmen allen dezelfde berg op, alleen vanaf verschillende zijden.

In de Geest van Crazy Horse,

Mitakuye oyasin!

Leonard Peltier

 

DE OGLALA-HERDENKING EN LEONARD PELTIER (voorjaar 2006)

 De Oglala-herdenking is een jaarlijkse gebeurtenis die de schietpartij herdenkt die plaatsvond in 1975 op de Jumping Bull boerderij in Oglala, Zuid Dakota in Amerika. Hierbij overleed een lid van de Amerikaans Indiaanse Beweging, Loe Stuntz Killsright, en de FBI agenten Williams en Coler. Leonard Peltier werd vervolgens veroordeeld en kreeg een straf van twee maal levenslang in een staatsgevangenis.

Dit is het 30^ste jaar dat Leonard onschuldig gevangen zit.

De gewelddadige aanval op het Lakotavolk werd duidelijk zichtbaar sinds de slachting van Chief Bigfoot’s Hohwo-ju (Minneconjou)-volk in december 1890 in Wounded Knee. Sindsdien heeft de regering van de Verenigde Staten soortgelijke campagnes georganiseerd vanaf het midden tot het eind van de 19^de eeuw in het Lakota Treaty-gebied. Deze campagnes leidden tot gevoelens van grote verslagenheid aan de kant van de Lakota-Indianen en begonnen hun crises van historisch onopgeloste diepe pijn. Op 27 Februari 1973 vroegen Oglala Dakato ouderen en chiefs en aanvoerders aan leden van de Amerikaans Indiaanse Beweging (AIM = American Indian Movement) om leiding te geven in Wounded Knee om de mensen te bevrijden en te openen voor een andere manier van denken en positieve verandering. Op die dag hield the AIM hoorzittingen in de Calico gemeenschap. Ze legden hier meer dan 1000 uitspraken vast van het Oglala Dakotavolk over mishandeling door corrupte locale en landelijke ambtenaren. Na dit gebeuren in 1973 werden AIM aanhangers en leden van het Oglala Dakotavolk vermoord of mishandeld in wat eigenlijk een door de Verenigde Staten geleide oorlog was tegen het reservaat.

De schietpartij in 1975 op de Jumping Bull boerderij tussen FBI-agentne en het door Leoard Peltier geleide AIM-kamp werd gevolgd door meer aanvallen op de Lakotavolken. Nadat Leonard Peltier in 1976 gevangen gezet werd en meer dan 60 AIM-aanhangers hun leven verloren op het Pine Ridge Indianenreservaat in Zuid Dakota, hebben de Oglala Lakota een hoog niveau van traumatische stress geleden. De verslagen van twintig jaar door de Amerikaanse census tonen aan hoeveel stress er gepaard gaat met de armoedige condities op het reservaat. De extreme armoede daar leidt tot diep lijden van de bevolking. Hoewel dit gegeven geen indruk maakt  op de Amerikaanse regering, heeft de internationale gemeenschap hier wel aandacht aan gegeven. Ook de toekomstige generaties van de Lakotavolken moeten hier aandacht aan blijven geven, omdat ze bestemd zijn als de toekomstige leiders in de strijd voor overleving van onze manier van leven.

Op de 25^ste  herdenking van het bekende ‘incident in Oglala’ in het jaar 2000, ging op locaal niveau de Lakota Studenten Alliantie samen met de AIM-ondersteuningsgroep om een comité te vormen voor de verdediging van de belangen van de oorspronkelijke Amerikanen. Ook zetten ze zich in voor Peltier.

Wij voelen dat onze wonden en lidtekens zullen helen als we zelf de methodes van genezing laten zien. We willen daarom vormen van alternatief rechtspreken aanmoedigen en traditionele en moderne methoden van duurzaam leven bevorderen. Op het Pine Ridge reservaat is er de mogelijkheid om al deze vormen en methoden uit te werken. Dit hebben we dus bereikt in onze strijd om de gebeurtenissen te herdenken die leidden tot de gevangenzetting van Peltier en met onze pogingen het historisch onopgeloste leed van onze mensen te verzachten. We hebben de hulp nodig van onze Ouderen, onze Aanvoerders en onze Tiyospayes (traditionele families) om dit proces voort te kunnen zetten. Ook hebben we de hulp nodig van internationale en nationale gemeenschappen voor onze jaarlijkse campagnes.

 

Leonards statement upon return to Lewisburg


Date: Jan 31, 2009


I want to thank each and everyone of you for your efforts in my urgent time of need, you cannot imagine how much my spirit has been lifted from the cards and letters, the phone calls and how everyone kept up the pressure. My gratitude is really more than I can express.


My return to Lewisburg was met like a hero’s welcome, and many people came to assure me of my safety there. It is so ironic that the prisoners in a federal maximum- security prison can guarantee my safety, but the Bureau of Prisons will not. I did not say, “cannot”, but “will not” do so. You have to remember the BOP is a little brother to the FBI and they came from an illegitimate mother called the JUST-US (Justice) Department.



Do I sound a little angry? Well, I am angry that many of my friends have died in assuring my survival while I’ve been in prison. All the men who were involved in my escape at Lompoc, all died mysteriously soon after: Dallas Thundershield at Lompoc, Bobby Garcia at Terre Haute, and Rocky Duenas, whose body was never recovered. And Standing Deer, he gave away his life when he revealed the assassination plot against me. He lived under the shadow of death for years, waiting to be killed for defying the government, until he was eventually paroled to Texas. He was murdered soon after the same person who contracted him to have me assassinated warned him about his involvement with my campaign. Surviving this attack brought back memories of those losses, and it is with tears of more gratitude in my eyes and in my heart that no one died this time.

I don’t ever want to lose another brother in
protecting me; a human life is precious and important.



I know in other countries, prisoners who have been held by their government have been placed in house arrest after they have attained international support as I have.

If the BOP cannot guarantee my safety to the extent the prisoners here can, then I demand to be returned to my nation, Turtle Mountain, where I can be assured of my safety!
Turtle Mountain has issued a resolution to transfer me into their custody, and they have asked to meet with Obama on a nation- to-nation basis. This has to happen and it will when a lot of energy is placed behind it. In the past 18 days your efforts brought me out of the hole and to where there is a measure of safety.



The FBI has said that I will never leave prison alive, and we should not accept that as an idle threat. There have been a few times that my life was targeted by the FBI in the 33 years since my capture, and each of those who have helped me to survive are now dead. The transfer and attack at Canaan is just a warning to me of what is to come. The warden’s know of the psychological make-up of their inmate population in their prison, and they clearly knew that placing someone who is well known, as I am, with connections to many famous people and at my age, I would be subject to predatory attacks. This was deliberate by the BOP, and as far as the motivation for the attack, it could have been ordered by any prison official at the request of the FBI, or someone trying to curry favor from the feds.

It could have also been a tactic to beat me into submission for purposes of extortion or
something as stupid as trying to make a reputation.



We know they are afraid and Trimbach’s smear letter support that. They see pressure, in the form of your letters and calls, growing and they know that my committee has been tirelessly developing plans to set up a wave of activity. The FBI is now afraid that they will fail to keep me falsely imprisoned. We are becoming stronger and we must keep building our network to succeed.



I am proud of the brother’s & sisters, the Elder’s and my family who make up the committee; they have all personally sacrificed more than many people may ever know. It is humbling when I hear about the difficulties they have had due to being associated with me, but they do not quit. They are putting in many hours of their lives that they could be spending with their own families, but I hear they are on the phones talking to people, writing letters, and networking through the computers. They have been criticized by a few people and have attempted to create divisions within the committee through spreading accusations about them. So let me say this, I know the people I have invited to serve on my committee, and I’ve known most of them for years. A couple of them are my Sun Dance brothers and I have entrusted my life in their abilities and their commitment to bring about my freedom.


The decision I have made to place them in their positions of responsibility is mine, not the critics. I ask all my supporters to ignore those who would have you waste your time listening to or reading petty gossip based upon jealousy or personal dislike. These are activities that the FBI uses to destroy a movement, and they are not the Indian way of doing things. So we need to be aware that those who are bad-mouthing my committee, and talking behind their backs to smear them, may be infiltrators sent by the feds to tear down the committee. Watch out for those people and make some distance from them.



I am also asking all of my supporters and allies to follow the directions of the committee when the plans and strategies are presented at the Feb. 6th event in Boulder, CO. It had begun as an educational event and now it will be a very important event because of everything that has happened recently. We had wanted to release it when Obama was sworn in, but my transfer placed it on hold. I am a believer that nothing happens by accident or coincidence. It all happens for a reason, and it feels as if things are coming together the way they should. It is significant that an intense campaign will be begin after 33 years in captivity and with a newly elected President who could be receptive to my clemency appeal in office.


We will be making our message stronger in what we do and in how we will do it. I cannot stress how important it will be to increase our numbers after this event because the committee members, spokespersons, and their families will be making more personal sacrifices to help increase awareness. They’ll need your support in organizing other events and networking in your area.



Again, I want to thank everyone who wrote, called and emailed. My hand in appreciation is extended to those who have held rallies and protests on my behalf to call attention to the attack on me. I also extend my gratitude to Cynthia McKinney, former congresswoman for her recent letter to President Obama urging him to free other political prisoners and myself.


In all these years, there have been so many people who have prayed for my safety and freedom from all faiths. There is power in those prayers and that is what I know will bring about my freedom. I can feel something different this time, and many others have expressed the same thought to me. So when you pray, don’t pray only for me, but the warriors of AIM who have died for our people, the victims of the “Reign of Terror” on Pine Ridge, and other victims who has suffered as we have. Pray for their families as well.

They must not be forgotten and they must have justice!

In the Spirit of Crazy Horse, Dallas Thundershield, Bobby Garcia, Rocky Duenas, Standing Deer, and in The Spirit of Total Resistance,

Leonard Peltier....